Renate on the move

Ik ben gisteravond veilig aangekomen in Curitiba na een busrit van ongeveer 7 uur.
Het vertrek was super relaxed. De Terminal Tiete is erg goed georganiseerd, zelf 4 afvalbakken naast elkaar per plek om meteen goed te kunnen scheiden. Er is 1 grote overdekte hal (terminal) met allerlei nummers (platformas). Per busrichting is een nummer, dus ik moest wachten bij platforma 29. Zodra de bus er is, opent de buschauffeur de deur aan de buitenkant van de terminal en kan je de bus in. Wel moet je eerst je ticket en paspoort laten zien. Na 20 minuten kunnen we vertrekken en wordt er bij de uitgang nogmaals (door een ander persoon) een telling gedaan van het aantal mensen in de bus): supersave dus. Jammer dat je aan de kant van de weg gewoon bergen afval door elkaar ziet liggen, maar de intentie is erg goed. De busrit lijkt lang, maar was heel goed. Onderweg hebben we 20 minuten pauze gehad en verder aan één stuk door gereden. Na een uur van Sao Paulo, zie ik alleen nog maar groen buiten (prachtig) en af en toe een klein hutje. De Veluwe is er niks bij. Ik zit vooraan (rechts boven de chauffeur) en kan dus alles goed zien. De hoogteverschillen zijn onderweg goed te zien (je kan zover kijken: waanzinnig) en te merken (vaak druk op de oren en mega weerswisselingen). Ongelofelijk dat het landschap zo anders kan zijn op zo’n korte afstand!
Ik verblijf hier 2 nachten in het Roma Hostel (Centro-Downtown), wederom op een slaapzaal, want dat scheelt erg veel geld (vliegt erdoor!). Ga vandaag de rest van de planning opstellen. Ik hou jullie op de hoogte! Veel liefs

[googleMap name=”Hier ben ik nu!” width=”400″ height=”300″ directions_to=”false”]Curitiba[/googleMap]

Vervolg, aangezien mijn verblijf in Curitiba langer dan verwacht was…

Ik had overigens bij aankomst in Sao Paulo een International Hostelkaart gekocht voor 40 reais, dat scheelt vaak veel geld bij een boeking (zo’n 6 reais p/n), dus die kaart heb ik er zo weer uit.

Conclusie mbt Curitiba is dat het een akelig saaie stad is met veel sjagerijnige (hoe schrijf je dat woord eigenlijk?) mensen. Ik ben teleurgesteld, omdat ik hier alleen naartoe kwam om DE trein naar Paranagua te nemen, die dus alleen op zondag schijnt te rijden… Erg balen dus. En ik had gehoord dat het een mooie groene stad was > niet dus… de omgeving is waanzinnig mooi en groen, maar de stad zelf is niets aan. Het centrum is oke, maar lijkt toch ook weer veel op andere centra in grote steden, alleen ben ik in Curitiba 2 keer verdwaald en zijn de mensen niet echt bereid om je te helpen…

Ik had een meisje ontmoet in Sao Paulo en we proberen te meeten in Curitiba, maar dat mislukt elke keer en is nu nog steeds niet gelukt… Gelukkig ontmoet ik ’s middags Damian uit Zuid-Afrika in mijn hostel. Na wat gekletst te hebben, besloten we om samen ergens te gaan eten, kijken of er wel goed te eten valt in Curitiba. Maarrr eerst een nieuwe klip voor mijn backpack kopen. Die is namelijk nu al stuk gegaan! Een klein moment van paniek, totdat ik ging nadenken (kostte wat moeite). Ik kan de hele backpack vervangen (duur!), maar die klips zijn vast ook los te verkrijgen… En inderdaad gevonden voor slechts 3 reais! Ik heb er meteen 2 meegenomen, want je weet maar nooit (slim he) 🙂 Daarna echt voortreffelijk gegeten in de Guffo Bar (jawel in Curitiba). Zo lachen, want de jongens deden erg hun best om ons ‘binnen te halen’ en dat is gelukt (vooral Elvis, want hij sprak als enige engels). Dat krijg je als je zegt dat je het eten eigenlijk iets te duur vindt en men geeft ‘ plots’ aan dat het vandaag een speciale aanbieding betreft en dat het dagmenu voor de helft van de prijs is, haha. Daar hebben we ons buikje lekker mee rond gegeten. Bovendien mijn eerste Braziliaanse drankje geproefd: Saquerinha Morango (een soort Caipirinha, maar dan zoeter en met aardbeiensmaak) > zooo lekker! En nog meer verrassingen, aangezien we het 2e (precies hetzelfde) drankje gratis kregen. Relaxte mensen, Jack Johnson op de achtergrond afgewisseld met live muziek en een goed gesprek met een zeer aardige jongen. Ontzettend gelachen met Damian om de jongens die ons bedienden, ze deden zo hard hun best (namen wel 10 foto’s van ons voor ons, zodat de bar er goed op kwam), maar misschien kwam dat wel omdat het 2e drankje er plots behoorlijk inhakte! Gevaarlijk spul, want je proeft de alcohol helemaal niet! 🙂 Ook ben ik erachter gekomen dat mijn Portugese lessen toch hun vruchten afwerpen, want Damian kon alleen ‘ dank je wel’ zeggen en dat is wel heel weinig, dus ik heb hem een beetje bijgeschoold 🙂 Al met al een superavond gehad, notabene in Curitiba, thanks to the guys!

Ik heb overigens de volgende dag de Citytour gedaan. Je betaalt 1 bedrag en mag 4 keer van de bus af- en opstappen. Wel de hotspots van Curitiba gezien (Botanic Garden en Oscar Niemeijer museum) en een paar villawijken, maar verder weinig interessant. Leuk om te vermelden is dat men de vuilnis hier niet op straat zet, maar in een mandje op een verhoging op straat, zodat het niet op de grond staat. Netjes he?!

Het weekend vertrek ik naar Ilha do Mel, maar ik laat mijn grote backpack hier achter in het Roma hostel (in een locker: gratis) en neem alleen wat geld, mijn creditcard en een kleine backpack mee naar het eiland. Sun, here I come!

Zondag de 16e kom ik met DE trein terug uit Paranagua en slaap ik nog 1 nachtje in Curitiba (overigens kreeg ik toen een 2 persoonskamer voor mezelf voor dezelfde prijs als slapen op de slaapzaal: lief he).

Maandagochtend de 17e vertrek ik ‘ s ochtends naar Florianapolis, naar het eiland Santa Catarina.