Renate on the move

Even een totale update van mijn verblijf in Sao Paulo (SP), aangezien ik er verder nog niets over geschreven heb. Ik wil niet teveel schrijven, maar ook niet te weinig, dus moet nog even zoeken naar de gulden middenweg. Ik bleef met vlagen een beetje moe in SP, dus heb 2 dagen gelanterfant (bestaat dat woord eigenlijk wel?). Nu schijnt het nogal hoog te liggen en daar moet mijn lichaam blijkbaar erg aan wennen. Het is een mega grote stad, dus ik had een beetje hetzelfde gevoel als in NY: erg veel plannen maken, maar door de mega afstanden komt er in verhouding maar erg weinig van terecht. Tja, je moet gewoon keuzes maken. Ik verbleef in Sao Paulo Hostel Downtown en heb 3 nachten in een privekamer geslapen en daarna op een slaapzaal (is even wennen, vooral wat privacy betreft, maar je ontmoet wel meteen leuke mensen). Ik heb al met al een goede tijd gehad in Sao Paulo en een aantal super leuke plekken gezien en dingen meegemaakt.
Mijn beeld van SP:
– Druk en groot, veel hoogbouw, maar wel mooie groene stukken en redelijk fris in de lucht (kon gewoon ademen, terwijl dat in Bangkok al erg lastig is in het begin);
– Het weer veranderd met het uur (super heet > keiharde regen- en onweersbuien);
– Super aardige en behulpzame mensen, die helaas nauwelijks tot geen engels spreken (echt!). Gelukkig werken mijn armen, benen en woordenboek erg goed en was er telkens weer iemand anders die zich over mij ontfermde, dus heb me telkens nog gered ook al was de situatie soms een beetje spannend (als het donker begon te worden en ik niet meer wist waar ik was bijvoorbeeld);
– De infrastructuur is erg goed geregeld. Ik heb dan ook alle vervoersmogelijkheden geprobeerd. De metro vind ik super, maar je moet het even doorhebben. De taxi is ook super, mits de chauffeur zijn meter aan wil zetten (dan is het nog redelijk goedkoop ook). Bus in de stad is gezellig, de bus op lange afstand erg goed geregeld. De benenwagen werkt ook erg goed, maar dan vooral op plaats van bestemming;
– Het is beter om ’s avonds niet meer alleen over straat te lopen. Ook al verschillen de meningen daarover, maar er loopt gewoon veel gespuis rond op straat ’s avonds. Deze mensen hebben geen andere plek hebben om naar toe te gaan en helemaal niks te verliezen. Zeker als je eruit ziet als een ‘vreemdeling’ en dan ook de taal nog niet spreekt. Ik voelde me er dan niet meer veilig bij in elk geval. Overdag is er weinig tot niets aan de hand, maar je bent wel een soort attractie en de mensen zijn geïnteresseerd en nieuwsgierig;
– Geen ongedierte gezien en maar een paar katten;
– Veel sirenegeluiden en veel helikopters (het schijnt dat de rich and famous per helikopter winkelen);
– Kinderen worden gewoon op de arm meegenomen (kinderwagens? waar zijn die voor?);
– Veel daklozen, zoals in elke grote stad. Ze slapen hier in dozen, onder dekens, maar ook op complete matrassen in kleine perkjes langs de autoweg. Overigens hebben we in Nederland (gelukkig) geen dakloze kinderen op straat, terwijl dat hier een vrij ‘ normaal’ beeld is (echt erg als je zo kansloos start in het leven);
– Emancipatie kennen ze hier ook;
– Men is trots op zijn/haar lichaam en laat dat graag zien;
– Sinterklaas viert men niet in Brazilie, waardoor er nu al overal kerstversiering te koop is en opgehangen is, bovendien komen de kerstliedjes in de winkels al door de geluidsboxen heen (gezellig) 🙂

Gelukkig ben ik niet beroofd ofzo, maar natuurlijk nog wel een keertje ‘opgelicht’. Ik wilde een Braziliaans telefoonnummer kopen in een gezellige kleine shop (werkt nu nog steeds niet naar behoren, maar dat terzijde) en werd daar heel vriendelijk geholpen door een vader, moeder en dochter. Ik had meteen beltegoed aangeschaft en gaf zelfs fooi, vanwege de goede en geduldige hulp… Uiteindelijk heeft een man v/d receptie van mijn hostel me geholpen om een en ander te installeren (alles was in het Portugees), maar het beltegoed lukte nog niet. De volgende dag bij een Claro shop (provider) werd ik er door een alleraardigste jongen op gewezen dat ik weliswaar een bon meegekregen had, maar dat het belangrijke opwaardeernummer ontbrak.. Hadden ze dus in dat winkeltje gehouden. Overigens was het meisje nog wel zo vriendelijk om mij een goedenacht te wensen per sms (van mijn tegoed!). Ach, als dat het ergste is wat er kon gebeuren… Ik gun die mensen best wat hoor 🙂

Overigens heb ik erg veel aanspraak. Ik dacht dat er in Brazilie een overschot aan vrouwen was, maar daar merk ik helemaal niks van. Vooral mannen spreken me erg veel aan. Ze proberen met schrift, gebaren, woorden (half portugees en half engels) contact te leggen en een gesprek te voeren. Ze zien dat ik een ‘vreemdeling’ ben, maar denken niet meteen aan Nederland. Wel willen ze allemaal mijn telefoonnummer, haha, ik zeg dan natuurlijk dat ik nog geen Braziliaans nummer heb. Ze willen me trakteren op koffie, bier, etc. Wel raken ze je heel veel aan (omarmen enzo), maar dat schijnt hier normaal te zijn. Moet ik gewoon even aan wennen. Iemand heeft zelfs al tegen mij gezegd dat ik vele harten zal breken in Brazilie. Dat was ik eigenlijk niet van plan 🙂 Zo had ik bij een snackcorner met veel moeite een broodje besteld en een super lekker (en gezond) vers sapje. Die jongen deed zoveel moeite voor me en eindigde met te zeggen dat hij Nederlands wil gaan leren, omdat hij mijn taal zo mooi vind…. Ik sprak engels, maar ik heb hem maar in die waan gelaten, zo schattig! Laatst in de supermarkt begon de jongen achter de kassa vragen aan me te stellen. Toen hij hoorde dat ik uit Nederland kwam, riep hij dat meteen de winkel in naar zijn mannelijke collega…. Ik voelde me even heel erg bekeken en kreeg meteen een flashback naar die reclame over condooms (de man die condooms koopt en de vrouw achter de kassa die de winkel inroept hoeveel ze kosten…duits gesproken geloof ik). Echt grappig!

Op dag 3 ben ik naar een Tourist Office gegaan en daar kreeg ik allemaal plattegronden en tips, zodat ik daarna pas echt dingen van de stad kon gaan bekijken. Erg aardige jongen, die ik overigens daarna nog 2 keer ben tegen gekomen in de stad op verschillende plekken (ook SP is uiteindelijk maar heel klein, ahum). Ik heb gewandeld over de Avenida Paulista (een mix van Broadway en de P.C. Hoofdstraat). Erg mooi, breed en schoon. Bovendien heb ik meteen een bezoekje gebracht aan de MASP (een groot en mooi museum) om mezelf een beetje te blijven ontwikkelen. Er hangen overigens erg veel schilderijen van Nederlandse schilders. Dat doen we toch weer goed. Tevens heb ik gewandeld door het winkelcentrum (erg gezellig met veel straatmuzikanten, deed me een beetje denken aan de binnenstad van Bordeaux). Dan heb je een voetgangersdeel over de Viaducto da Cha, die uitkomt bij een super mooi en groot Theater. Toen voelde ik me zo blij en zo klein tegelijk (de stad is mooi, ruim, groot, hoge gebouwen en de zon scheen). Totdat ik aan mijn arm werd vastgegrepen door een oudere vrouw in een kleurrijke rok (met enge ogen), die van alles en nog wat begon te vertellen (ik verstond er natuurlijk niks van, maar voelde me niet prettig). Ik probeerde los te komen en vertelde haar dat ik het niet kon verstaan en bedankte vriendelijk). Toen dat eindelijk lukte, greep een andere vrouw me vast (ze waren met een hele groep). Toen deed ik iets minder vriendelijk, want haar ogen leken wel blauw/groen, maar niet helder, dus super eng alsof ze door me heen kon kijken. Het leken wel een beetje van die Voodoo vrouwen, wegwezen dus! Gelukt en weer verder genieten van het mooie uitzicht.

Nog een leuke actie… Voor de mensen die het niet weten: elke 2 maanden krijg ik een injectie vitamine B12 in mijn kont. Ik heb van mijn huisarts dan ook het een en ander aan spuiten en vloeistof meegekregen voor de komende periode. Het was weer tijd en ik dacht dat ik dit mooi kon laten injecteren in een mooi (sjiek) ziekenhuis in de buurt van de Avenida Paulista. Het heeft me ongeveer een half uur geduurd voordat er een verpleger kwam die een beetje engels sprak, toen duurde het nog circa een half uur voordat ik duidelijk kon maken wat de bedoeling is (alleen maar injecteren, ik heb alles bij me, krijg dat al 8 jaar, kan juist ziek worden als ik het niet krijg, en nee er kunnen geen complicaties ontstaan en ja alle risico’s zijn voor mezelf, etc.) en na veel overtuiging en geduld (gelukkig kan ik heel overtuigend en geduldig zijn) had ik het eindelijk voor elkaar: de verpleger wilde me wel injecteren, maar dan mocht ik er nooit over spreken met wie dan ook anders kan hij zijn licentie kwijt raken. Mooi zo dacht ik, en wat gaat me dat kosten? Helemaal niets: lief he?! Gelukkig kan ik er weer 2 maanden tegenaan, maar dan moet ik het wel anders gaan regelen, want zoveel geluk moet je niet teveel blijven afdwingen 🙂

Overigens heb ik nog geen één Hollander ontmoet… Wel 1 Braziliaans meisje, die Nederlands spreekt, omdat ze 1 jaar in Groningen heeft gestudeerd in het kader van een uitwisselingstraject (grappig!).

De laatste dag in SP ben ik naar Embu geweest. Dit was super leuk en mega kneuterig! Het is met de bus ongeveer 1 uur rijden en je bent meteen op een heel andere plek. Veel huisjes van hout, bijna alleen maar laagbouw en elke zondag het middelpunt van kunstenaars die in de openlucht hun koopwaar aan de man proberen te brengen, veel optredens, terrasjes, eettentjes (heerlijk!) en prachtige schilderijen. Ik heb echt een heel mooi schilderij gezien (heb ik nu natuurlijk niet zoveel aan), maar ik mocht er wel een foto van maken. Er waren dus ook veel van die vette Volkswagenbusjes 🙂 Het was ook een supermooie dag (de 1e dag zonder regen) en een veilige plek. Helaas was de terugweg iets minder makkelijk, maar met veel hulp van die fantastische Brazilianen ben ik dmv 2 bussen en een stuk metro weer veilig in SP teruggekeert met weer een nieuwe ervaring.

Maandagochtend ben ik om 12 uur met de bus vanaf Terminal Tiete in SP naar Curitiba vertrokken.